ਕੁੱਛ ਜਜ਼ਬਾਤਕੁੱਛਜਜ਼ਬਾਤ

ਇਹ ਕੈਸੀ ਚੀਕ ਹੈ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਦੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਸੁਣਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਵਾ ਕੋਈ ਰੂਹ ਮੇਰੀ, ਅੱਜ ਆਪੇ ਬੁਣਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਚੀਜ਼ ਕੋਈ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਰਗਾਂ 'ਚ ਆ ਕੇ ਵੜ ਗਈ ਹੈ, ਕੋਈ ਪੀੜ ਪੁਰਾਣੀ ਮੁੜ ਅੱਜ, ਮੇਰੀ ਪਲਕ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹ ਗਈ ਹੈ।

ਸੰਧੂਆਂ ਵੇ ਸਕੂਨ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ ਵੇ ਕਿਸੇ ਨੂਰ ਵੱਲ ਬੜਾ ਭੱਟਕੇ ਹਾਂ ਇਹਨਾਂ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਤੂੰ ਲੈ ਚੱਲ ਵੇ ਹੁਣ ਵਜੂਦ ਵੱਲ।

ਜੇਕਰ ਧਰਮ, ਨਫਰਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਯਕੀਨਣ ਅਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਰਾਹ ਉਪਰ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਇਨਸਾਨੀਯਤ ਦਾ ਮੂਲ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਬੀਜ਼ ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਜੋ ਤੁ ਬੋਏ ਨੇ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਵੀ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਹੋਏ ਨੇ । ਰੰਗ ਸਿਆਸਤ ਦੇ ਜੋ ਤੂੰ ਧਰਮਾਂ ਤੇ ਸੁੱਟੇ ਨੇ, ਇਹਨਾਂ ਰੰਗਾਂ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਘਰ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਪੁੱਟੇ ਨੇ । ਪਿਆਰ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਬੋਲ ਨਾ ਬੋਲੇ ਤੂੰ, ਮਾਰਦੇ ਆ ਤੀਰ ਜ਼ੁਬਾਨੋ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਲੇ ਤੂੰ। ਮੈਂ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਨਾ ਸੰਧੂਆ ਥੱਕੇ ਤੂੰ, ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਗਵਾ ਕੇ ਕਿਉਂ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਤੱਕੇ ਤੂੰ ।

ਜੋ ਤੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ, ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁੱਛ ਹੋਰ ਹੈ ਮਾਪਦਾ ਹੈ ਤੂੰ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਜ਼ਰਾ ਉੱਤਰ ਕੇ ਦੇਖ ਇਸਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਕੁੱਛ ਹੋਰ ਹੈ।

ਹਮ ਗਿਰ ਰਹੇ ਥੇ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰੋ ਸੇ ਯਾ ਫਿਰ ਗਿਰਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਥੇ । ਇਲਮ ਹੀ ਨਹੀਂ ਥਾ ਮੁਝੇ ਕਿ ਤੁਮ ਹੂਏ ਹਮਸੇ ਪਰਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਥੇ । ਏਕ ਝੂਠ ਥਾ ਜੋਂ ਤੂੰ ਦੇਖ ਰਹਾ ਥਾ ਔਰ ਏਕ ਸੱਚ ਥਾ ਜੋਂ ਹਮ ਛੁਪਾਈ ਜਾ ਰਹੇ ਥੇ ।

ਵਿਰਾਨ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਓਦੋਂ ਮੇਲਾ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਦਾ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੋਰ ਮੇਰੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਟੁੰਬਦਾ ਹੈ ।

ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਪੰਡ ਮੇਰੀ ਵਜੂਦ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਨੇ। ਮੈਂ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਨੀਅਤ ਮੇਰੀ ਕਾਲੀ ਨੇ। ਕਾਲੀ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਕਰਮ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕਾਲੇ ਨੇ। ਕਾਲੀ ਮੇਰੀ ਕਲਮ ਦੇ ਹਰਫ਼ ਵੀ ਸੰਧੂਆਂ ਕਾਲੇ ਨੇ।

ਜੋ ਕਦੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਪੜਦੇ ਸੀ ਖਿਆਲ ਮੇਰੇ ਅੱਜ ਲਫਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਫਰੇਬ ਜਾਪੇ ।

ਹਕੀਕਤ ਔਰ ਖਵਾਇਸ਼ੋ ਮੇ ਜੁਸਤਜੂ ਹੈ ਕੁਛ ਏਸੀ ਮੈ ਗਿਰਤਾ ਸਾ ਜਾ ਰਹਾ ਹੂੰ ਯੇਹ ਦਲਦਲ ਹੈ ਕੇਸੀ।

ਲੱਖਾਂ ਹੀ ਅਹਿਸਾਸ ਸੰਧੂਆਂ ਵਿੱਚ ਕਬਰਾਂ ਦੇ ਦੱਬੇ ਨੇ ਅਧੂਰੇ ਜੋ ਰਿਹ ਗਏ ਸੀ ਵਿਚ ਖਵਾਬਾਂ ਦੇ ਲੱਭੇ ਨੇ।

ਸ਼ਾਖਾ ਇਹ ਚਾਵਾਂ ਦੀ, ਕਿਉਂ ਸੁੱਕੀ ਜਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ , ਸ਼ਾਇਦ, ਟੱਕ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਲੱਗਾ ਕੋਈ ਗਹਿਰਾ ਹੈ।